Wśród przyjaciół
Od początku III RP istnieje w polskich elitach politycznych, intelektualnych i medialnych niechęć do nazywania po imieniu zagrożeń zewnętrznych. Były szef MON Janusz Onyszkiewicz, omawiając obecne cele NATO, ocenia: "Mało aktualny jest postulat odstręczania Rosjan. Nikt bowiem nie uważa, by dzisiejsza Rosja mogła stanowić realne, poważne zagrożenie dla swych europejskich sąsiadów". Naprawdę? Nikt tak nie uważa? Znać w tym myśleniu wypróbowaną siłę spokoju.
Gdyby wierzyć Onyszkiewiczowi, trzeba by przyjąć, że jedynym problemem dla bezpieczeństwa Polski jest terroryzm. Po co w takim razie kupować za miliardy dolarów nieprzydatne w zwalczaniu tajnych siatek transportery i samoloty? I kolejna zagadka - dlaczego islamiści tak Polaków znienawidzili, zanim jeszcze pojechaliśmy do Iraku? Czy od dziesięcioleci byliśmy, jak Ameryka, na dobre i złe zaangażowani na Bliskim Wschodzie? A może, jak Rosja, prześladujemy mniejszości wyznające islam? Nie. Te motywy nie mają znaczenia. Okazuje się - tak twierdzi większość uczonych od spraw zagranicznych - że islamiści po prostu nie znoszą zamożnej Północy - włącznie z Grenlandią i właśnie Polską. Polsce poszczęściło się prawie tak, jak Grenlandii, i niespełnione Południe nie może nam tego wybaczyć. Takie oto bajeczki składają się na oficjalne stanowisko kolegów Onyszkiewicza z SLD, Unii Wolności i Platformy Obywatelskiej.

Postsowieci i Niemcy
Rosja to wciąż mocarstwo atomowe - mocarstwo, którym rządzą polityczne i gospodarcze mafie. To państwo, na czele którego stoi kagiebowski aparatczyk. Rosyjscy żołnierze w Czeczenii mordują strzałem w brzuch kobiety w ciąży, a mężczyznom wpychają do gardeł granaty z wyjętą zawleczką. Za sąsiadów mamy kraj, którego władze decydują się dobrze wypaść w telewizji za cenę zagazowania własnych obywateli. W tym czasie na polskich salonach politycznych słychać pogwarki o tym, że "NATO nie ma już w Europie zadań militarnych".
Po 11 września 2001 zawaliła się budowana od lat koncepcja zewnętrznego bezpieczeństwa Polski. Tymczasem czołowi politycy oraz pracownicy postkomunistycznych instytutów badawczych zamiast intensywnie pracować nad nową, karmią się wizją "wojny cywilizacji" (ten niebezpieczny slogan powtórzył niedawno w telewizji minister Cimoszewicz). Powiedzmy wprost: polską racją stanu jest nie "wojna z terroryzmem", ale zabezpieczenie się przed Rosją i Niemcami. Tylko ze świadomością tego i z takim nadrzędnym celem Polska powinna tworzyć oraz realizować sojusze. Ale z kim?
Trudno uwierzyć, że dziś zachodnia Europa jest mniej zniewieściała niż w czasach Monachium. Haniebnym szantażem europejscy liderzy zmusili wówczas naszych południowych sąsiadów - swoich ówczesnych sojuszników - do przyjęcia "pokojowych propozycji pana Hitlera". Nie ma żadnej pewności, że to samo nie spotka z ich strony Polski w razie odmowy przyjęcia pokojowych propozycji pana Putina. A takich propozycji nie można wykluczyć, gdy tylko Rosja okrzepnie po rekonstrukcji ZSRR. Wydaje się niemal pewne, iż żaden kraj zachodniej Europy w razie potrzeby nie kiwnie palcem w naszej obronie, choćby pod Białymstokiem stały wszystkie fabryki Philipsa i Boscha (które zresztą już są w Azji).
Mniejsze, lecz także poważne obawy wiążą się z rozwojem sytuacji w Niemczech. Wyraźnie dochodzą tam do głosu tłumione od dziesięcioleci nastroje antyamerykańskie i pogląd, iż "dość pokuty za II wojnę światową". Głośno mówi się o krzywdach Niemców i odszkodowaniach za majątek utracony na rzecz Polski (ale już nie Rosji, z którą Niemcy zacieśniają współpracę). W III RP do niedawna obowiązywał dogmat, że NATO jest gwarantem absorbcji ewentualnych mocarstwowych tendencji w zjednoczonych Niemczech - dlaczego o tej kwestii nie dyskutuje się teraz, gdy NATO traci na znaczeniu?

Wojna cywilizacji
Pacyfizm krajów Unii Europejskiej jest znakiem duchowego wyczerpania socjalistycznego molocha. Francuzi i Niemcy nie lubią Ameryki z wielu powodów, z których ich własne wygodnictwo i wygórowane poczucie wartości wybijają się na czoło. Europejski antyamerykanizm jest na ogół przejawem nie politycznej mądrości, lecz histerii eunuchów. Dlatego zastrzeżenia formułowane pod adresem George'a Busha z tej strony nie mogą być dla polskich polityków przesłanką do działania.
W Europie doszło do kuriozalnego i dość przypadkowego przełamania politycznie poprawnej zmowy milczenia. Pod osłoną pacyfistycznej paplaniny na forum publiczne wydostała się teza, o głoszeniu której nie ma mowy ani w USA, ani w Polsce. Wyartykułowano wreszcie oczywisty fakt, że prawdziwym powodem "wojny z terroryzmem" jest zaangażowanie Ameryki na Bliskim Wschodzie. Ponad 60 proc. obywateli UE wyraziło w sondażu opinię, że "głównym zagrożeniem dla pokoju światowego jest Izrael". W tym sformułowaniu jest to, oczywiście, pogląd absurdalny, choć wcale nie głupszy od tezy lansowanej i w USA, i w Polsce o rzekomo nieuchronnej wojnie cywilizacji, motywowanej zawiścią Arabów wobec całego Zachodu (znamienne jest to, że wyniki sondażu, który w Europie odbił się głośnym echem, w Polsce zostały niemal całkowicie przemilczane, a pojedyncze doń komentarze były pełne służalczych pomstowań na antysemityzm).
Trudno wymagać od Żydów w Izraelu, żeby popełnili samobójstwo dla świętego spokoju europejskich lewaków. Faktem jest jednak, że "wojna z terroryzmem" i "wojna cywilizacji" to hasła samosprawdzającej się przepowiedni. Fanatyczne grupy islamskie przejawiają dużą skłonność do rozszerzania zakresu swojego działania. Potwierdzają to ostatnie groźby wobec Japonii. Im więcej państw decyduje się poprzeć USA, tym głośniejsze gderanie bin Ladena i tym bliższy prawdzie slogan o wojnie cywilizacji - hasło całkowicie fałszywe jako diagnoza genezy stanu obecnego.
Złożoność sytuacji pogłębia to, że akcje USA w Afganistanie i Iraku mają wartość samoistną, niezależną od motywacji. W ich konsekwencji udało się na razie wyeliminować reżimy zbrodnicze i szkodliwe w skali międzynarodowej. Ułatwiło to władzom wielu krajów podjęcie decyzji o wojskowym wsparciu dla USA. Niepokojący rozwój sytuacji w tym regionie nakazuje także rządom niechętnym prezydentowi USA rewizję dotychczasowej polityki. "Wojna z terroryzmem" powoli wciąga w swój wir cały świat.

Co robić
Polska jest w dramatycznej sytuacji. Z jednej strony wpychana przez lewicę w objęcia niezdarnej i duchowo obumierającej UE, z drugiej ma do wyboru USA, które prowadzą globalną politykę, nie zawsze dla Polski korzystną. Tymczasem wybór jest nieunikniony: albo z Ameryką, albo z Europą. Europa nawet udawać nie będzie przed Rosją czy Niemcami, że chce nas bronić. Ameryka zaś to kraj duchowo dość jeszcze młody, lojalny wobec lojalnych partnerów, mogący w razie potrzeby wywrzeć choćby polityczną presję na naszych przeciwników. Ścisły sojusz z nią może jednak ściągnąć na Polskę problemy z islamistami oraz wzmożenie roszczeń majątkowych ze strony organizacji żydowskich, zachęconych w takim przypadku większym uzależnieniem Polski od rządu USA.
W obecnej sytuacji międzynarodowej można dla polskiej polityki bezpieczeństwa zewnętrznego sformułować następujące zalecenia. Po pierwsze, nie oszukujmy się, że większe zagrożenie dla Polski stanowi Bliski Wschód niż Rosja, Niemcy czy Białoruś. Po drugie, Stany Zjednoczone nie są gorszym partnerem dla polskiej polityki zagranicznej niż UE. Należy jednak unikać serwilizmu wobec USA i twardo stawiać żądania politycznych i ekonomicznych rekompensat za narażanie Polaków w obronie polityki USA. Po trzecie, unikajmy bojaźliwej i uniżonej pozy wobec Kremla - takiej, jaką zademonstrowali działacze SLD podczas ostatniej wizyty prezydenta Putina. Po czwarte, traktujmy podejrzliwie spiżowy dogmat, że dobre stosunki z Niemcami są dane obydwu narodom raz na zawsze. Po piąte, nie stwarzajmy wrażenia, że Polskę chronią wyłącznie międzynarodowe układy. Potencjalni agresorzy muszą liczyć się z militarną reakcją samych Polaków - milion Czeczenów od lat stawia Rosji opór bez czołgów i samolotów. Po szóste, unikajmy antagonizowania świata islamu. Polska jest ekonomicznie, militarnie i organizacyjnie słaba. Warszawa jest miejscem, gdzie łatwo byłoby islamistom dokonać spektakularnej akcji.
A nade wszystko nie zapominajmy, że wśród szczerych przyjaciół psy zająca zjadły.